Zo, verhuisd. Even druk met andere dingen.

Binnenkort meer……..

Ja, het gaat nu echt gebeuren. Vorige maand zat ik nog vol vragen, moest ik nog tig knopen doorhakken en nu zit ik hier al tussen de verhuisdozen. Het wordt dus werkelijkheid! Ik ga aanstaande zaterdag verhuizen en wel van Emmen naar Haarlem. Alles gaat misschien iets sneller als verwacht maar dat maakt het voor mij alleen maar makkelijker (heb ik ook niet zoveel tijd om allerlei rampscenario’s te gaan bedenken). Vuilniszakken vol prularia en andere troep sleep ik iedere dag weer naar beneden, ik word me nu pas bewust van mijn verzamelwoede en hopelijk wordt dat zometeen wat minder. Veel meubels gaan niet mee die kant op, een deel verkoop ik en een ander deel wordt vrijdag opgehaald door de kringloop. 

Op m’n werk heeft iedereen begrip voor de situatie, wel vinden ze het erg jammer dat ik ze ga verlaten. De bewoners reageren ieder op hun eigen manier en wordt echt niet makkelijk om a.s. donderdag m’n laatste slaapdienst te draaien. Veel gezellige, chaotische, leerzame maar ook emotionele gebeurtenissen heb ik de laatste jaren met ze gedeeld. Een speciale, bijzondere groep mensen waarvan sommigen een speciaal plekje in mijn hart hebben verovert.

Deze week is echt een week waarbij ik steeds weer denk; ‘dit is de laatste keer dat…’. De laatste keren dat ik met mijn rode bolide bekende autoroutes neem, de weg overal ken en geen 3 km om te hoeven fietsen omdat je de weg niet weet (dat overkomt me steeds in het centrum en nabije omgeving van Haarlem). Erika is hier afgelopen weekend nog geweest en zijn we ouderwets gezellig de kroeg ingedoken om vervolgens lallend thuis te komen. Ouderwets met het taxibedrijf waarmee ik ‘vroeger’ ook altijd ging, dezelfde gekke dingen doen die hier alleen in Emmen kunnen, nog even (niet ouderwets, het wordt bijna een gewoonte na het stappen…(ik word ook ouder)) zwak boven die lelijke witte pot gehangen. Rare mensen, leuke mensen, bekende mensen, mensen die je nog van ‘vroeger’ kent….ze zijn afgelopen zaterdag weer de revue gepasseerd.

In Haarlem wordt het toch anders, ik ken er niemand, heb er geen verleden en zal dus m’n best moeten doen om m’n sociale netwerk daar uit te breiden (wie woont er in Haarlem/Overveen e.o. en wil ‘vriendjes met mij worden?). Gelukkig ga ik daar aan een leuke baan beginnen en werkt er een team van jonge mensen, dat scheelt ook al weer iets. En verder….punnikclubjes zijn overal wel te vinden.

Ik heb er zin in! Een nieuw leven vol nieuwe uitdagingen! Lekker samen zijn met Wim en de poezels! Haarlem, here we come!

Keuzes maken….

Pfiew, daar ben ik niet bepaald goed in. Eenvoudige keuzes gaan me goed af, daar doe ik niet al te moeilijk over. Op die momenten kan ik juist heel impulsief knopen doorhakken maar nu het er echt op aan komt weet ik het allemaal niet meer. De liefde achterna, een toekomst opbouwen in het westen van het land of hier op m’n vertrouwde plekje blijven en gaan voor een hele leuke, uitdagende baan?

Het is niet zomaar een bevlieging, onze liefde. Na een (dik) jaar zijn we toch op een serieuze manier met onze toekomst bezig en we willen er voor gaan! Maar ja, nu komt, op het verkeerde moment, die leuke baan voorbij. En eigenlijk heb ik ‘m al. M’n locatiehoofd heeft blijkbaar zoveel vertrouwen in me dat ik niet hoefde mee te doen tijdens de sollicitatieprocedure en vanmiddag moest ik even bij hem op kantoor komen. Hij bood mij een baan aan maar had nog één belangrijke vraag, de vraag waar ik niet op zat te wachten. ‘Judith, hoe en waar zie jij je toekomst?’ Ik wist niet waar ik moest kijken en wilde het liefst zo hard mogelijk wegrennen want ik weet natuurlijk wel hoe ik m’n toekomst zie; met Wim. Maar ik kon op dat moment niet weigeren en probeerde omslachtig te antwoorden met; ‘de toekomst is nooit zeker.’  Ik had natuurlijk meteen moeten zeggen dat ik m’n onstlag wilde indienen, dat had het veel minder moeilijk gemaakt maar ik kon het niet….echt niet. *Tsjezus* Morgenvroeg wil m’n locatiehoofd het regelen met onze regiomanager en morgenmiddag tijdens de vergadering wil hij het team er van op de hoogte stellen. Ik zou ‘m morgenvroeg dus kunnen bellen of….

Of gewoon gaan voor die baan en m’n ontslag pas indienen zodra ik een andere baan in Haarlem (of daar in de buurt) gevonden heb. Ik werk niet de hele dag achter een PC, ik werk met mensen, pure mensen. Mensen waarmee ik een vertrouwensband heb opgebouwd, die zich veilig voelen bij mij en sommigen hebben een speciaal plekje in mijn hart weten te veroveren. Ik werk in de gehandicaptensector, misschien maakt dat het nog moeilijker……………..

Fijne avond! Ik ga even aan iets anders proberen te denken (lees, m’n kop in ‘t zand steken)

Update 1

Vanmorgen om kwart over negen belde ik m’n werk. Ik wist dat m’n locatiehoofd er zou zijn en had hem ook meteen te pakken. Ik heb het gezegd en hij stelde m’n eerlijk -en openheid erg op prijs. Zo, weer een stap dichterbij………

Update 2

M’n oma is gisteravond op respectabele leeftijd overleden. Na een sterfproces van bijna 6 weken heeft haar lichaam de strijd opgegeven. Verlost van haar pijn kan ze nu eindelijk gaan daar waar ze wil gaan. Ik hoop voor haar dat er een hemel is, dat zou heerlijk voor d’r zijn.

Toen ik vanmorgen m’n bed uitstapte, een kopje thee zette en daarna de gordijnen opende kon ik het echt niet laten om even een foto te maken……..zo mooi!

Had nog wel zin om meer te maken maar daarvoor moest ik naar buiten……

Fijn weekend iedereen!

Sinterklaas was erg gezellig! Eerst met z’n allen gegeten, gedichten voorgelezen en daarna was het tijd voor………PAKJES! We deden het met behulp van een dobbelspel, dus dobbelen om cadeautjes. De cadeautjes die ik gekocht had vielen allemaal in de smaak, altijd leuk om te zien. Zelf had ik uiteindelijk 2 boeken, een lantaarn, 4 stoffen (in mijn kleuren) placemats en een armband + kettingen (kapot gegaan toen ik mezelf in allerlei bochten manouvreerde tijdens het tandemfietsen). Hieronder een impressie, foto’s gemaakt met mijn eigen camera. Er zijn nog meer foto’s, eens even zien te bemachtigen!

De cadeautjes, er kwamen later nog meer bij!

Laura, Ilse, Marieke, ikke, Maaike en Jany

Marieke (ziekjes) en ik (moe, lelijke sokken -> vraag me niet waarom ik die avond WITTE sokken droeg… en teveel wijn)

Laura en Maaike (-:

Een erg gezellige avond! Tegen 3 uur waren we eindelijk in de stad en zijn maar meteen doorgelopen naar de 9e Cirkel. Veel gelachen, malle foto’s gemaakt en de meest vreemde danspasjes werden uitvoerig geshowed! Aanstaande zaterdag weer lekker een avondje/nachtje met de meiden! Zie ze veel te weinig, jammer….Iedereen lijkt druk te zijn met van alles en nog wat. Studie, werk, de feestdagen, familie, vriendjes. Gelukkig hebben we het altijd gezellig als we bij elkaar zijn en dan doet de frequentie van elkaar zien er niet zo toe, toch?

Vorige week veel gewerkt en was echt toe aan weekend afgelopen vrijdag. Donderdag begon ik om 13.00 uur met werken en de volgende dag (ik had een slaapdienst) om 12.15 uur reed ik weg vanuit Meppel richting huis. Zaterdag kwam Wim, nog even de stad ingeweest en zaterdagavond hadden we een familiefeestje, de sfeer was mwah en het was erg koud. De volgende dag een heerlijke hangdag gehad en gisteren weer een dagje gewerkt. Mike Schaperclaus en Arie den Boer kwamen optreden op het dagcentrum, deze 2 mannen zitten in het orkest van Cor Bakker (Mooi! Weer de Leeuw) . Ze bespelen voornamelijk de slaginstrumenten en hebben er gisteren een groot feest van gemaakt! Zo leuk! Ze gingen erg leuk om met onze deelnemers en ze hadden gigantisch veel slaginstrumenten die iedereen op een gegeven moment mocht bespelen. Al met een gezellige middag!

Vandaag een beetje rommelen in huis en wat kerstkaarten geschreven. Zometeen maar eens even douchen en aankleden….

Fijne dag!

Zo, het is weer weekend! Leuke dagen…..Tevens de laatste dagen van m’n vakantie. Vorig week had ik een volgepland weekend. Vrijdagavond een afstudeerborrel, zaterdag in alle vroegte, met kater, Wim verhuizen van Groningen naar Haarlem. Er waren wat dingen die tijdens de verhuizing niet echt lekker liepen en uiteindelijk niet in Haarlem maar in Alkmaar blijven slapen (Wim was z’n sleutels kwijt dus zijn we naar z’n moeder gegaan). Zou in eerste instantie zaterdagavond een verjaardag hebben maar die heb ik maar afgezegd. Zondag in alle vroegte opgestaan om de sleutels bij de huismeester te halen en zo de sleutels van Wim uit de schuur te plukken (daar had ‘ie ze laten liggen en z’n reservesleutels had ik….niet bij me). Nog wat heen en weer gesjees, ontbeten in Alkmaar en daarna weer richting Haarlem. Dozen uitgepakt, dingen aangesloten, er een nog grote puinzooi van maken en ‘s avonds richting Apeldoorn voor het concert van UB40!! Het leest chaotisch, dat was het ook. UB40 Was heel erg leuk, jammer dat we beiden zo moe waren. Ze waren live echt super! Het sfeertje in de Americahal was wat suf….volgens mij veel mensen die gewoon een avondje uit wilden en niet echt genoten van UB40 (des te meer van de treetjes bier). Ook stond vooral Ali Campbell (gitarist en zanger) er wat zoutzakkerig bij, volgens mij wilde hij (na vier concerten) wel naar huis. Dat was dus vorig weekend.

Wim woont nu dus ver bij me vandaan, heel ver. Gelukkig hebben we beide een auto en prijs ik het openbaar vervoer. O nee, niet altijd…..Afgelopen maandag heb ik bijna vier uur over het stukje Haarlem-Emmen gedaan.

Dit weekend vieren we Sinterklaas met de meiden. Een andere Sinterklaas als we gewend zijn. We gaan uiteten met z’n allen en Nicole gaat ook mee! Ze is dit weekend met ‘weekendverlof!’ En als alles goed gaat mag ze dinsdag naar echt naar huis! Echt fijn. Na het eten gaat Nicle naar huis omdat het anders allemaal wat teveel wordt en de rest gaat dan verder met Sinterklaas vieren. Wordt vast en zeker gezellig! Heb er zin in! Alleen het dichten gaat niet zoals ik het wil…..Heb geen printer, wil het straks nog bij m’n ouders proberen. Heb nu alles geschreven en kan je vertellen dat het geen pretje is als je links bent. Eén en al gevlek………WAAAAAAAAH! En waar is m’n typex? Moet echt opschieten! Om zes uur gereserveerd bij het restaurant en ik zit hier nog in m’n te grote (XXL), blauwe Snoopy herenpyjama.

Fijn weekend!

Update

De afgelopen 2 weken waren hectisch, vooral de eerste week. De zondagochtend toen ik Nicole tijdens een enorme hypo aantrof vergeet ik nooit meer. Niet aanspreekbaar, schuim op d’r mond, snurkend en een vreselijke gelaatskleur. Eigenlijk wist ik meteen wat er aan de hand was maar heb toch eerst Wim nog gebeld….uit onzekerheid en ik dacht dat hij het wel even op zou lossen. Daarna meteen 112 gebeld en binnen een paar minuten stond er een ambulance op de stoep en waren er 3 ambulanceverpleegkundigen in huis. Ze dachten dat ze het met een flinke hoeveelheid glucose (intraveneus) wel zouden redden maar dat lukte dus niet.  De reactie die ze verwachtten kwam maar niet en haar bloedsuikers bleven onmeetbaar. Nicole reageerde (terwijl ze in een hypo zat) heel agressief, erg vreemd om te zien hoe iemand tijdens een hypo kan vechten en enorm sterk kan zijn. Met z’n drieën kregen ze haar niet rustig en er werd nog een team opgepiept. Bij deze was een arts aanwezig en Nicole kreeg een slaapmiddel toegediend waardoor ze rustig vervoerd kon worden naar de spoedeisende hulp. Eenmaal daar ging het snel, een heel team van artsen en verpleegkundigen begonnen aan haar te sjorren en te doen. Tijdens een thoraxröntgen moest ik even weg en toen hoorde ik dat haar vader inmiddels was aangekomen. Was blij dat hij er was en daarna gingen we samen naar Nicole. Veel tegen d’r gepraat en voor d’r gezongen (‘ons’ liedje ‘in the jungle, the mighty jungle, the lions sleeps tonight…..). Tijdens het zingen en praten kwam er een verpleegkundige binnen en zij vertelde me dat Wim er was. Ik liep naar de wachtkamer en was zo blij om hem te zien, eindelijk kon ik even de knop omzetten de automatische piloot uitschakelen. Een paar tellen later kwamen ze met Nicole aanrijden….niets mocht baten en er werd besloten om haar naar een IC afdeling te brengen.

De eerste dagen verstreken en het leek niet heel erg goed te gaan. Geïntubeerd, een fikse longontsteking => koorts, bloedsuikers die schommelden en comaschalen waarop ze erg laag scoorde. De dinsdag nadat ze in coma raakte had ik zelfs al een beetje afscheid genomen….

Woensdagochtend ging ik met Wim nog even een kijkje nemen en tot onze grote verbazing had ze haar ogen open! Ook leek ze mij te herkennen en het fijn te vinden dat ik er was. ‘s Middags kon ik me niet bedwingen en ging ik nog een keertje langs, toen sliep ze, heel rustig als een prinsesje. Nadat bezoek zijn Wim en ik de stad ingeweest om een jurk voor mij te scoren. Toen we deze binnen hadden nog even langs de IC en weer had ze haar ogen open en werd steeds meer ‘wakker’ en leek te reageren op vragen en op sommige vragen wilde ze antwoorden. Liet m’n jurk aan haar zien en vroeg haar om haar mening, ze vond hem mooi. Toch moesten we toen echt afscheid nemen en toen ik haar vertelde dat ik die dag erop niet zou komen trok ze een enorme pruillip. Hahaha! Vanaf toen begonnen we steeds meer hoop te krijgen en geheel terecht! Nicole ontwaakte uit haar coma, moest 2 weken ‘uitzieken’ in het UMCG en sinds afgelopen dinsdag verblijft ze in een revalidatiecentrum. Dus bij deze;

NICOLE, JE KUNT HET! (ik weet dat je af en toe stiekem mijn weblog bezoekt…)

Nogmaals bedankt voor jullie lieve berichten!

Er voor je zijn

Sterk, liefdevol, hoopvol

Maar toch machteloos…..

Lieve Nicole, kop op en vecht! Wij vechten mee!

Via Viva kun je Pink Ribbon steunen. Dames (ook de heren als ze willen); maak een zwart-wit foto van je borsten en stuur deze naar actie@viva.nl. Voor meer info; http://www.viva.nl/vivablog/any-borst.

Voor meer info over Pink Ribbon klik je hieronder op de badge

Er bevinden zich momenten in het leven waarin men zwaar teleurgesteld wordt, dit gebeurde afgelopen week bij mij. Rustig kwam ik uit bed en terwijl m’n pc aan het opstarten was zette ik een kop koffie. Geinstalleerd bij de pc, inclusief een kat op schoot las ik opeens het volgende;

‘Unox maakt de Hema rookworst’

Snel begon ik verder te lezen en tot mijn grote spijt moet ik afstand nemen van de Hema-rookworst. Voor mij geen éénheidsworsten, dan maar één van de slager. (gelukkig heb ik mijn laatste 1/2 Hema-rookworst net genuttigd, kan er nog wel even op teren….)